Doorgaan naar hoofdcontent

Therapy


Ik draai me om en daar ben je dan, aan het lachen
Het is nu al te laat
Niet lang nu vooraleer ik maar aan één ding kan denken
vooraleer jij het enige bent wat ik wil
Je weet het, je weet het zo goed
En het erger maken is één van je specialiteiten

We zitten
Je geur dringt zich in mijn neus en ik weet al dat ik alle controle heb verloren
Dat alles wat ik wil niks is dat mag
En het maakt niet uit, het maakt helemaal niks uit
Mijn hoofd luistert al lang niet meer, mijn gedachten verloren in jou
Op jou, onder jou

Je nek te dicht om niet in te willen bijten
Je lijf te dicht om je niet te willen
Vastbinden
Plagen
Doen smeken om meer

En ik krijg niet genoeg, het is nooit genoeg

Zoals zoveel keren ervoor
Weet jij ook, zonder iets te zeggen
Dat ik niets meer wil dan jouw handen overal
Op mij, in mij
Keer op keer op keer

Maar wij zitten
Ik hier
Jij daar
En ik vraag me nu af hoe jij dat doet
mij doen voelen zoals dit
altijd weer opnieuw.

Populaire posts van deze blog

Talking (to myself) at midnight

 Meer dan een jaar later kan ik nog steeds geen enkele dag passeren zonder te denken aan jou. Het is niks en het is alles. De kommetjes in de kast, jouw grijs marcelleke in de schuif, eender welk fucking melig heartbreak liedje en elke herinnering on repeat in mijn hoofd. Ik ging verder, dat moest. En het betekent alles en het betekent niks want ik geef het op in een seconde als me dat terug brengt naar jou. Het is verdomme niet eerlijk dat ik het moest doen met niks, met geen antwoorden van jou, met ijzige stilte. Het is nog veel erger dat ik razend ben, in ongeloof over dat jij mij dit zou aandoen en of het dan wel allemaal wel echt was, wat jij zei? Ik zag een of andere problematische documentaire over twin flames. Over twee zielen die samenhoren en mensen die er alles aan doen om die persoon te vinden en om samen te zijn, zelfs hun familie achterlaten. En ik moest lachen en wenen tegelijk want dat zijn wij niet, ofwel? Elkaar opgeven voor andere, “betere” levens, elkaar vinden ...

13 jaar en een beetje

 Allerliefste Valérie , 13 jaar en een beetje sinds de eerste post.  Nog altijd de enige die mij ziet. Die geen woorden nodig heeft om mij te begrijpen. Ik had kunnen weten dat dat zo zou zijn. Dat was al duidelijk sinds dag één. En ik weet niet waarom het mij zolang geduurd heeft het te zien, waarom ik niet durfde toegeven dat jij het was en het altijd zou zijn. Nog steeds nooit genoeg, verslavend. Nog steeds wil ik niets anders dan mijn handen op jouw lijf en de jouwe op het mijne, elke dag (meerdere keren) opnieuw. En is er een moment waar ik mezelf voel thuiskomen dan is het bij jou. De enige momenten waarop alles rustig en beter wordt. De enige momenten waarop alles plots heel duidelijk is. De manier waarop mijn hand ligt op jouw buik en jij tegen mij past. Gelepeld tegen je nek. Duizend propjes zouden niet genoeg zijn om te zeggen hoe ik me voel bij jou, Een miljoen niet genoeg om te zeggen wat ik voor je voel al 13 jaar en een beetje.  Rest mij 1 woordje Nog?

Some heat has got to catch on fire

'Ga nu gewoon in mijn bed liggen.' En wetende dat je er sowieso niet mee akkoord ging gaan zei ik: 'nee, ik ben niet moe. En zelfs al was ik dat wel, ik ga niet in jouw bed liggen.' 'Dat doe je wel.' Ongeveer vijf minuten later is de discussie nog steeds niet gedaan, dat krijg je dan als je me tam laat worden op je zetel. 'Ik ga alleen maar in jouw bed liggen als jij daar ook gaat liggen,' is uiteindelijk mijn toegeving. 'Oke.' Je zetel ligt veel te goed om enige poging te doen om op te staan, blijven liggen is dus een goede optie. 'Oke, ik ga nu naar de wc en als ik terugkom dan lig je in mijn bed.' Mijn gedachten barsten even uit mijn voegen bij de manier waarop je het zegt, in positieve zin dan. Je staat op en loopt nonchalant de trap af, of zo klinkt het toch. Deze ene keer zal ik luisteren naar jou en dus sta ik met niet zoveel moeite op en loop naar je bed. Ik laat me vallen met de intentie nooit meer op te staan en trek je donsdeke...