Meer dan een jaar later kan ik nog steeds geen enkele dag passeren zonder te denken aan jou. Het is niks en het is alles. De kommetjes in de kast, jouw grijs marcelleke in de schuif, eender welk fucking melig heartbreak liedje en elke herinnering on repeat in mijn hoofd. Ik ging verder, dat moest. En het betekent alles en het betekent niks want ik geef het op in een seconde als me dat terug brengt naar jou. Het is verdomme niet eerlijk dat ik het moest doen met niks, met geen antwoorden van jou, met ijzige stilte. Het is nog veel erger dat ik razend ben, in ongeloof over dat jij mij dit zou aandoen en of het dan wel allemaal wel echt was, wat jij zei? Ik zag een of andere problematische documentaire over twin flames. Over twee zielen die samenhoren en mensen die er alles aan doen om die persoon te vinden en om samen te zijn, zelfs hun familie achterlaten. En ik moest lachen en wenen tegelijk want dat zijn wij niet, ofwel? Elkaar opgeven voor andere, “betere” levens, elkaar vinden ...