Doorgaan naar hoofdcontent

(V)erleden tijd

Weet je nog dat je zei

dat je erin geloofde 

eindigen met mij

een toekomst ingebeeld 

Voor altijd wij 


Nu is het stil 

de kraan lekt en jij 

sijpelt langzaam binnen

Onverwachts, koud en kil 

Was het ooit een optie,

opnieuw beginnen?


Of je het meende 

toen je zei dat je me mist 

me graag ziet 

dat ondanks het verdriet 

het je spijt

Voor ons nooit 

het juiste moment in tijd


Alsof het niets was

Speelde je me daarna kwijt

Op terugweg naar de ander 


Alsof het niets was 

verander ik opnieuw in verleden tijd







Populaire posts van deze blog

Talking (to myself) at midnight

 Meer dan een jaar later kan ik nog steeds geen enkele dag passeren zonder te denken aan jou. Het is niks en het is alles. De kommetjes in de kast, jouw grijs marcelleke in de schuif, eender welk fucking melig heartbreak liedje en elke herinnering on repeat in mijn hoofd. Ik ging verder, dat moest. En het betekent alles en het betekent niks want ik geef het op in een seconde als me dat terug brengt naar jou. Het is verdomme niet eerlijk dat ik het moest doen met niks, met geen antwoorden van jou, met ijzige stilte. Het is nog veel erger dat ik razend ben, in ongeloof over dat jij mij dit zou aandoen en of het dan wel allemaal wel echt was, wat jij zei? Ik zag een of andere problematische documentaire over twin flames. Over twee zielen die samenhoren en mensen die er alles aan doen om die persoon te vinden en om samen te zijn, zelfs hun familie achterlaten. En ik moest lachen en wenen tegelijk want dat zijn wij niet, ofwel? Elkaar opgeven voor andere, “betere” levens, elkaar vinden ...
Meer lezen

13 jaar en een beetje

 Allerliefste Valérie , 13 jaar en een beetje sinds de eerste post.  Nog altijd de enige die mij ziet. Die geen woorden nodig heeft om mij te begrijpen. Ik had kunnen weten dat dat zo zou zijn. Dat was al duidelijk sinds dag één. En ik weet niet waarom het mij zolang geduurd heeft het te zien, waarom ik niet durfde toegeven dat jij het was en het altijd zou zijn. Nog steeds nooit genoeg, verslavend. Nog steeds wil ik niets anders dan mijn handen op jouw lijf en de jouwe op het mijne, elke dag (meerdere keren) opnieuw. En is er een moment waar ik mezelf voel thuiskomen dan is het bij jou. De enige momenten waarop alles rustig en beter wordt. De enige momenten waarop alles plots heel duidelijk is. De manier waarop mijn hand ligt op jouw buik en jij tegen mij past. Gelepeld tegen je nek. Duizend propjes zouden niet genoeg zijn om te zeggen hoe ik me voel bij jou, Een miljoen niet genoeg om te zeggen wat ik voor je voel al 13 jaar en een beetje.  Rest mij 1 woordje Nog?
Meer lezen

Some heat has got to catch on fire

'Ga nu gewoon in mijn bed liggen.' En wetende dat je er sowieso niet mee akkoord ging gaan zei ik: 'nee, ik ben niet moe. En zelfs al was ik dat wel, ik ga niet in jouw bed liggen.' 'Dat doe je wel.' Ongeveer vijf minuten later is de discussie nog steeds niet gedaan, dat krijg je dan als je me tam laat worden op je zetel. 'Ik ga alleen maar in jouw bed liggen als jij daar ook gaat liggen,' is uiteindelijk mijn toegeving. 'Oke.' Je zetel ligt veel te goed om enige poging te doen om op te staan, blijven liggen is dus een goede optie. 'Oke, ik ga nu naar de wc en als ik terugkom dan lig je in mijn bed.' Mijn gedachten barsten even uit mijn voegen bij de manier waarop je het zegt, in positieve zin dan. Je staat op en loopt nonchalant de trap af, of zo klinkt het toch. Deze ene keer zal ik luisteren naar jou en dus sta ik met niet zoveel moeite op en loop naar je bed. Ik laat me vallen met de intentie nooit meer op te staan en trek je donsdeke...
Meer lezen